Baru-baru ini saya terbaca mengenai kisah Imam Ghazali Rahimahullah diriwayatkan mendapat tanda-tanda kematiannya sehinggakan beliau mampu menyediakan dirinya untuk hadapi sakaratulmaut sendirian.

Beliau menyediakan dirinya dengan segala persiapan termasuk mandinya, wuduknya serta kafannya sekali cuma ketika sampai bahagian tubuh dan kepala sahaja beliau telah memanggil abangnya iaitu Imam Ahmad Ibnu Hambal untuk menyambung tugas tersebut. Adapun tanda-tanda kematian mengikut ulama adalah benar dan wujud, cuma amalan dan ketakwaan kita sahaja yang akan dapat membezakan kepekaan kita kepada tanda-tanda ini.

Apabila kesedihan melanda, seorang rakan saya selalu cuba hiburkan hatinya dan kawan-kawan sekelilingnya dengan menjerit lagu lama yang bahagian kedua liriknya berbunyi:

Ramai-ramai kita bersuka; jangan ingat susah sengsara; kita mahu senyum ketawa; oh oh... jangan masam muka!.